Czytając o montażu warstwowym (mylnie nazywanym nie raz montażem „ciepłym”) można spotkać się ze skomplikowanymi opisami wypełnionymi fachową terminologią , traktującymi językiem technicznym , o rzeczach trudnych i nie zawsze zrozumiałych dla człowieka , który nie jest budowlańcem z wykształcenia. A przecież można powiedzieć o tym prosto: montaż warstwowy to montaż kompletny. Kompletny, czyli taki, w którym przestrzeń między oknem a ścianą jest wypełniona materiałem termoizolacyjnym (zazwyczaj pianką) i skutecznie zabezpieczona przed wodą opadową od zewnątrz budynku i przed wnikaniem pary wodnej od jego wnętrza . Mamy tu więc do czynienia z 3 warstwami: jedną warstwą środkową, pełniącą rolę ocieplenia i dwoma warstwami ochronnymi, chroniącymi warstwę ocieplenia przed zawilgoceniem lub zamoczeniem.

Warstwa środkowa (ochrona cieplna)

Warstwę ocieplenia tworzy najczęściej pianka poliuretanowa, która jest paroprzepuszczalna, co oznacza ,że niewielkie ilości wody, które mogą się w tej piance pojawić (w ścianie w każdych warunkach jest trochę wody) mają szansę odparować na zewnątrz domu, Dla skuteczności ochrony cieplnej takiej warstwy, ale także dla wykorzystania jej właściwości ochrony akustycznej, jest
niezmiernie ważne , żeby pianka całkowicie, bez jakichkolwiek ubytków wypełniała przestrzeń pomiędzy ścianą a oknem – także pod kotwami i w miejscach po klinach. Popularne pianki montażowe, najlepiej niskoprężne, poprawnie rozprężają się (sieciują) w środowisku wilgotnym, stąd przed ich aplikacją szczelina montażowa powinna być obficie zmoczona. Dobrze uformowany warkocz piany w szczelinie montażowej jest wówczas jedynym skutecznym elementem bariery ciepłochronnej i akustycznej w przestrzeni wokół okna.

Warstwa środkowa (ochrona cieplna)

Warstwę ocieplenia tworzy najczęściej pianka poliuretanowa, która jest paroprzepuszczalna, co oznacza ,że niewielkie ilości wody, które mogą się w tej piance pojawić (w ścianie w każdych warunkach jest trochę wody) mają szansę odparować na zewnątrz domu, Dla skuteczności ochrony cieplnej takiej warstwy, ale także dla wykorzystania jej właściwości ochrony akustycznej, jest
niezmiernie ważne , żeby pianka całkowicie, bez jakichkolwiek ubytków wypełniała przestrzeń pomiędzy ścianą a oknem – także pod kotwami i w miejscach po klinach. Popularne pianki montażowe, najlepiej niskoprężne, poprawnie rozprężają się (sieciują) w środowisku wilgotnym, stąd przed ich aplikacją szczelina montażowa powinna być obficie zmoczona. Dobrze uformowany warkocz piany w szczelinie montażowej jest wówczas jedynym skutecznym elementem bariery ciepłochronnej i akustycznej w przestrzeni wokół okna.

Warstwa wewnętrzna (ochrona paroszczelna)

Od wnętrza budynku warstwa ocieplenia powinna być chroniona paroszczelnie, aby zapobiec wnikaniu w nią pary wodnej w wnętrza pomieszczeń. Zabezpieczając piankę warstwą paroszczelną tworzymy barierę dla pary wodnej , która w różnych porach roku, przy różnych temperaturach, w różnej ilości , ale za to zawsze znajduje się wewnątrz budynku i w samych ścianach. Jako ciekawostkę podam, że 4 osobowa rodzina „produkuje” w ciągu doby 12 litrów wody w postaci pary wodnej.
Paroszczelność uzyskujemy uszczelniając połączenie okna ze ścianą silikonem lub specjalną taśmą paroszczelną. Dzięki takiemu rozwiązaniu para wodna nie dostaje się do szczeliny między oknem a ścianą i nie zawilgaca warstwy ociepleniowej, co w okresie zimowym szczególnie grozi zamoczeniem
piany i utratą dużej części jej właściwości termoizolacyjnych. Niezwykle ważne jest, aby uformowana w trakcie montażu warstwa paroszczelna bez wyjątku szczelnie przylegała do ościeżnicy i do muru na całej swojej długości, także w miejscu instalacji kotew montażowych.

Warstwa zewnętrzna (ochrona wodoszczelna)

Od zewnątrz chronimy warstwę ocieplenia materiałem wodoszczelnym, ale jednocześnie paroprzepuszczalnym. Zapobiega to wnikaniu w ocieplenie wody opadowej z zewnątrz, ale jednocześnie pozwala na dyfuzję na zewnątrz pary wodnej, jaka mogłaby ewentualnie wniknąć w piankę, choćby z muru. Do tego celu najczęściej służą specjalne uszczelniacze akrylowe lub folie i taśmy paroprzepuszczalne, również rozprężne, w zależności od potrzeb danego montażu. Jak jest  zbudowana taśma lub folia wodoszczelna, a równocześnie paroprzepuszczalna? Możemy ją sobie wyobrazić jako sieć o niewielkich „oczkach”, które pozwalają na wydostanie się przez nie pary wodnej na zewnątrz budynku, ale zarazem na tyle małych, by krople deszczu nie przedostały się przez nie do wnętrza ściany. Szczególną uwagę przy wykonywaniu zewnętrznej warstwy wodoszczelnej należy zwracać na jej ciągłość w strefie podparapetowej, najbardziej narażonej na podciekanie wody.
Należy pamiętać ,że żyjemy w środowisku wodnym, że wokół nas w powietrzu zawsze jest wilgoć, która może być szczególnie uciążliwa przy niskich temperaturach, czy w okresie ulewnych deszczy.
Prawidłowo zamontowane okno daje gwarancję nie wniknięcia tej wilgoci w warstwę ocieplenia wokół okna i wykroplenia się jej tam przy niekorzystnych warunkach temperaturowych. Ograniczając zlecenie wykonania prac montażowych okien do wykonania samej tylko środkowej warstwy ocieplenia (piana montażowa) oszczędzamy co prawda nieco na kosztach materiałów, ale w zamian narażamy się na ryzyko stopniowej degradacji tej warstwy. Skazujemy się na ślepy los, bo być może nie będzie nadmiaru wilgoci w pomieszczeniu, może para wodna nie wniknie w piankę i nie wykropli się w niej, może nie będzie trzeba robić ponownie wymiany okien lub remontu ościeży za kilka lat. To czasem się rzeczywiście udaje, zwłaszcza jeśli ściana jest wyjątkowo dobrze ocieplona i wentylacja pomieszczeń jest więcej niż wystarczająca. Może się udać, ale doświadczenie pokazuje, iluż to już
inwestorom się nie udało Dlatego zanim zlecimy prace montażu naszych okien upewnijmy się czy oby na pewno będzie on wykonany kompletnie, tzn., czy na pewno warstwa ociepleniowa (pianka montażowa) będzie zabezpieczona skutecznie przed zawilgoceniem i przed zamoczeniem. Bo jeśli nie, to sytuacja wokół naszego okna będzie podobna do tej, w której ocieplili byśmy dach wełną mineralną, a nie zabezpieczyli jej od dołu folią paroszczelną, a od góry folią paroprzepuszczalną. Wcześniej czy później taka warstwa ocieplenia pod dachem zamoczy się i przestanie chronić przed ucieczką ciepła – podobnie się stanie z niezabezpieczoną warstwą pianki między oknem a murem. Pamiętajmy, że pianka wokół okna to tylko jedna z trzech warstw kompletnego montażu warstwowego.

Artykuł jest materiałem promocyjnym Ogólnopolskiego Turnieju Montażystów.

Analiza zjawisk wyraszania się powierzchni szyb zespolonych

Artykuł niniejszy ma na celu przybliżenie czytelnikowi zjawisk występowania rosy na powierzchniach zewnętrznych szyb zespolonych, gdyż wokół tego zagadnienia występuje wiele nieporozumień między dostawcami a odbiorcami i użytkownikami szyb zespolonych. Nieporozumień tych można by uniknąć, gdyby strony sporu w sposób rzetelny, a nie emocjonalny podchodziły do tych zjawisk. Roszenie się szyb zespolonych od strony pomieszczeń.

Występowanie rosy na powierzchniach szyb zespolonych, przylegających do pomieszczenia zachodzi wówczas, gdy na powierzchni szyby nastąpi przekroczenie tzw. „punktu rosy”. Z przekroczeniem punktu rosy mamy do czynienia wtedy, gdy powietrze o dużej ilości wilgoci (dokładniej: tzw. wilgotności względnej), zetknie się z chłodnym elementem. Zjawisko to obserwujemy czasem na przedmiotach wyjętych z lodówki, które w chwilę po wyjęciu potrafią pokryć się rosą. Rosa zanika, gdy przedmioty te pozostaną jakiś czas w pomieszczeniu i podgrzeją się do temperatury otoczenia.
Analogicznie rzecz się ma z szybami zespolonymi. Na powierzchni szyby w czasie mroźnych dni czasami pojawia się zaparowanie. Wynika ono z faktu, że szyba jest najchłodniejszym elementem konstrukcyjnym pomieszczenia i przy jednoczesnej słabej wymianie powietrza w tym pomieszczeniu, wilgoć skrapla się na tym elemencie. Dla przeciwdziałania temu zjawisku grzejniki centralnego ogrzewania umieszcza się pod oknem, aby ciepłe powietrze unoszące się od grzejnika ogrzewało i osuszało szybę.

Niestety, w wielu przypadkach efekt ogrzewania i osuszania szyby ciepłym powietrzem pochodzącym od grzejników jest niweczony poprzez stosowanie ciężkich zasłon lub roletek materiałowych, które blokują dopływ ciepłego powietrza do szyby, ale nie blokują dostępu wilgoci. Czasami również zabudowuje się grzejniki np. blatem biurka lub bardzo szerokim parapetem i także wówczas ten efekt jest ograniczony.
Bardzo duże znaczenie w redukcji zjawiska zaparowania szyb od strony pomieszczenia ma współczynnik izolacyjności „U” zastosowanej szyby zespolonej. Im ten współczynnik jest niższy, tym szanse na zaparowanie
szyby są mniejsze.
Szyba o dobrej izolacyjności, czyli o niskim współczynniku „U” gwarantuje wyższą temperaturę szyby wewnętrznej w oknie, a co za tym idzie przekroczenie punktu rosy jest mniej prawdopodobne. Jednakże przy
wadliwie działającej wentylacji pomieszczenia nawet najlepsza szyba będzie pokrywała się rosą.
Należy więc pamiętać, że występowanie zaparowania na wewnętrznej stronie okna jest zawsze sygnałem ostrzegawczym mówiącym o tym, że pomieszczenie jest zbyt słabo wentylowane i istnieje duże prawdopodobieństwo pojawienia się w przyszłości pleśni we wnękach okiennych czy też na ścianach za meblami.

Roszenie się powierzchni szyb zespolonych od strony atmosfery.

Zjawisko wytrącania się wilgoci na powierzchni szyb zespolonych stykających się z atmosferą występuje coraz częściej, gdyż w skutek dążenia do coraz lepszych współczynników „U” szyba zewnętrzna w oknie jest coraz chłodniejsza.

W przeszłości, gdy szyby zespolone cechowały się współczynnikami „U” na poziomie ok. 2,8 W/m2K znaczna część ciepła uciekająca z pomieszczeń ogrzewała szybę zewnętrzną okna i, pomimo dużej koncentracji wilgoci w atmosferze (dużej wilgotności względnej), nie następowało przekroczenie punktu rosy na powierzchni szyby przylegającej do atmosfery, a co za tym idzie, rosa nie wytrącała się na powierzchni tejże szyby.
Zjawisko takie można obserwować np. w samochodzie stojącym nocą na parkingu z włączonym niezależnym ogrzewaniem wewnętrznym. W takim ogrzewanym samochodzie nie występuje roszenie zewnętrznych powierzchni szyb, a w samochodach stojących obok bez włączonego ogrzewania szyby pokryte są rosą.
W nowoczesnych szybach zespolonych coraz mniej ciepła ucieka na zewnątrz i skutkiem tego ogrzewanie szyby stykającej się z atmosferą jest coraz słabsze.
Temperatura tej szyby jest tym niższa, im lepszy jest współczynnik „U” i łatwiej jest przekroczyć punkt rosy na zewnętrznej powierzchni tej szyby.

Zjawisko wytrącenia się rosy na zewnętrznej szybie pokazuje, że szyba dwukomorowa wypełniona argonem wystawiona na poranne działanie wilgoci (np. lipiec, ok. godziny 7, strona budynku zwrócona do łąki i rzeki) pokryje się rosą w miejscach, gdzie jest najchłodniejsza, czyli w miejscach, w których jej izolacyjność jest najlepsza. Natomiast na obrzeżach szyby zespolonej czyli w miejscu połączenia szyby z oknem powstaje „dziura termiczna” (przede wszystkim szyba wykonana na ramkach aluminiowych). To samo dotyczy miejsca, w którym zamontowany jest szpros wewnętrzny, nawet jeśli zamontowany jest tylko w jednej komorze szyby, to wpływ jego wpływ jest i tak bardzo wyraźny. (…)
Z opisywanym powyżej zjawiskiem kondensacji wilgoci na powierzchni szyb od strony atmosfery związane są często „reklamacje jakości” szyb zespolonych, polegające na nierównomiernym osiadaniu wilgoci na całej powierzchni szyby.
Na zaroszonej szybie widoczne są czasami ślady po przyssawkach użytych w trakcie montażu, ślady po rękawicach, którymi montażyści chwytali szyby, czy też ślady po usuniętym z szyby silikonie, który został naniesiony na powierzchnię szkła w procesie produkcji okna.
Zjawisko takie jest zjawiskiem normalnym, gdyż kondensacja pary wodnej zapoczątkowuje się na mikrodrobinach (najczęściej są to drobiny kurzu lub inne zanieczyszczenia), które stanowią zarodki kondensacji.
Ponieważ zanieczyszczenia osadzają się na szybie nierównomiernie, więc i kondesacja wilgoci może mieć nierównomierny rozkład. W żadnym przypadku nie można tego uznawać za wskaźnik niskiej jakości szyby.

Podsumowanie

Obydwa opisane zjawiska, zarówno roszenie się powierzchni szyb od strony pomieszczenia, jak i od strony atmosfery, są zjawiskami fizycznymi (podobnie jak np. spadanie przedmiotów pod wpływem sił grawitacji) i nie mogą być wprost powodem do reklamacji szyb. Pierwsze z nich świadczy o nieprawidłowościach w wentylowaniu pomieszczenia lub jego części, natomiast drugie związane jest z nałożeniem się warunków atmosferycznych panujących w danym miejscu, na jednoczesną dobrą izolacyjność zainstalowanej szyby zespolonej.

Romuald Sobieralski
COMFORT GLASS
Artykuł powstał we współpracy ze Stowarzyszeniem Producentów Szyb Zespolonych

Żródło: www.insoglas.pl

Wilgoć w pomieszczeniu a okna drewniane
Zdarzają się wezwania klientów dotyczące wadliwego działania okien, okna haczą przy otwieraniu, wypaczają się oraz pojawiają się przebarwienia na powierzchni okna. Wezwania te dotyczą w ogromnej większości nowych oraz gruntownie remontowanych obiektów.
Problem pojawia się, gdy ściany tynkowane są po oknach, a w pomieszczeniach panuje wysoka wilgotność powietrza (czyli nie ma dostatecznej wentylacji). Latem klienci decydują się zostawiać okna otwarte przez cały dzień, dzięki czemu nadmiar wilgoci jest odprowadzany na zewnątrz. Gdy prace wykończeniowe prowadzone są zimą, wtedy okna są pozamykane, a wilgoć wnika w strukturę drewna. Farby akrylowe pozwalają „oddychać” czyli przenikać wilgoci wgłąb okna i z niego uchodzić. Kiedy wilgotność w pomieszczeniu przekracza 60%, woda wchłania się w drewno, powodując jego pęcznienie, a następnie wypaczanie konstrukcji oraz problemy z otwarciem okien.
Osuszenie powietrza wewnątrz budynku oraz wzrost temperatury może ten proces odwrócić.
Jednak czasami jest za późno, dochodzi do rozejścia się czopów oraz przebarwień na drewnie. Wtedy niezbędna jest naprawa okna przez fachowców.

Szyby piaskowane znajdują zastosowanie jako doskonały element dekoracyjny – najczęściej w szkleniu drzwi zarówno zewnętrznych jak wewnętrznych. Firma INSOGLAS posiada w ofercie kilka gotowych wzorów piaskowań. Oprócz tego tworzą nowe wzory na indywidualne życzenia Klientów.

Sposób na podparcie drzwi tarasowych

Nowoczesna architektura bardzo często wiąże się z projektami dużych okien, które wymagają solidnego podparcia. Kiedy okna trafiają na budowę, przeważnie nie ma posadzki – jest tylko podbeton, więc okna muszą być zamontowane w powietrzu. Częstą metodą podparcia okien, spotykaną na budowach, są cegły wraz z klinami, które wyrównują poziom okna. Jednak często takie podparcie jest usuwane przez budowlańców. Okna się zapadają i przestają działać poprawnie. Czyja to wina? Przecież montażyści zostawili okna podparte…

Od kilku lat wykorzystujemy do podparcia okien konsole montażowe, które mają możliwość regulacji góra-dół, a przy tym nie przeszkadzają następnym ekipom (murarze, posadzkarze, płytkarze). Jest to najlepszy znany mi sposób podparcia okien, zwłaszcza ciężkich. Chwalą go również montażyści, gdyż po ustawieniu okna w otworze mogą dowolnie podkręcać lub obniżać każdą konsolę, sprawdzając poziomicą ustawienie okna.